مدتهاست که کارشناسان و بلاگرهای تعقیب کننده فضای مجازی از وجود طرح یک بمب افکن سنگین پنهانکار چینی به نام H-20 خبر می‌دهند. پرنده‌ای که تصاویر گرافیکی منتسب به آن شباهت خاصی به طرح B-2 آمریکا دارد. حالا و در گزارشی جدید اندیشکده انگلیسی RUSI مدعی شده است که این بمب افکن جدید چینی ممکن است برد پروازی در حدود 11 هزار کیلومتر داشته باشد و در صورت پرواز از سرزمین اصلی چین بخشی از خاک آمریکا در اقیانوس آرام مثل جزایر هاوایی را در تیررس قرار خواهد داد. در خصوص این بمب افکن، توانایی‌ها و مشخصات آن تا به امروز حدس و گمان‌های فراوانی مطرح شده، اما حرفی که می‌توان به صورت کلی در خصوص پروژه H-20 مطرح کرد، رو به رو بودن با یک بمب افکن سنگین، پنهاکار، دروبرد و مجهز به تسلیحات دورایستا است. برآورد وزارت دفاع آمریکا در خصوص این بمب افکن البته متفاوت است. گزارشی در این خصوص که در اوایل سال جاری میلادی در خصوص این بمب افکن منتشر شده، برد پروازی آن را در حدود 8500 کیلومتر مطرح کرده و اعلام کرده است که توان حمل 45 تن محموله را خواهد داشت و قابلیت حمله به جزیره گوام در اقیانوس آرام را به چین خواهد داد. در این گزارش زمان ورود به خدمت این بمب افکن در حدود سال 2025 میلادی عنوان شده است. منبع

بر اساس تصویر جدید ماهواره‌ای منتشر شده از ناوهواپیمابر جدید چینی که در شانگهای در حال ساخت است، بلاگرهای نظامی علاقمند به تحولات این بخش در چین موفق شده‌اند که نمایه گرافیکی از ناوهواپیمابر جدید چین بسازند. این ناو هواپیمابر بر اساس این مدل‌سازی‌ها حدودا طول ناو جدید بیش از 330 متر و وزن آن نیز در حدود 80 هزار تن خواهد بود. طراحی این ناو بر خلاف دو ناو قبلی که بر اساس طراحی قدیمی شوروی سابق از سکوی پرش برای کمک به پرواز هواپیما بهره می‌برد از طراحی متعارف استفاده کرده و به سیستم فلاخن برای کمک به پرواز هواپیما بهره می‌برد. سیستم پیشران ناو جدید چینی‌ها از نوع متعارف خواهد بود، ولی نکته مهم در خصوص آن استفاده از سیستم فلاخن الکترومغناطیسی برای به پرواز درآوردن هواپیما است که در حال حاضر آمریکا نیز قصد دارد برای ناوهای هواپیمابر کلاس فورد از آنها استفاده کند. نسل جدید این منجنیق‌ها توان بیشتری ایجاد کرده و کمک می‌کند تا بتوان جنگنده‌های سنگین‌تری را به پرواز درآورد. در عین حال این منجنیق‌ها از مکانیزم ساده‌تری نسبت به گونه‌های فعال با نیروی بخار برخوردار بوده و تعمیر و نگهداری آن‌ها نیز راحت‌تر است. در صورت عملیاتی شدن این سیستم بر روی ناو جدید چینی، جنگنده‌های سنگین با سوخت و مهمات بیشتر امکان به پرواز درآمدن از عرشه را خواهند داشت و چین و ایالات متحده آمریکا به عنوان تنها دارندگان فعلی این فناوری در جهان شناخته می‌شوند. تحقیق و نگارش توسط چین‌نگار

چین برای اولین بار در ثبت اختراع سالانه در فناوری هوش مصنوعی، از ایالات متحده آمریکا پیشی گرفته و به رتبه یک جهاد دست یافته است؛ تحولی که باعث تقویت موقعیت این کشور به عنوان دومین بازار بزرگ صنعت هوش مصنوعی جهان در میان جنگ فناوری و تجارت پکن با واشنگتن می‌شود. لی یوشیائو، معاون آکادمی مطالعات فضای سایبری چین، روز دوشنبه گذشته، در یک کنفرانس مطبوعاتی در جریان هفتمین کنفرانس جهانی اینترنت این خبر را اعلام کرد. طبق گفته لی، چین سال گذشته بیش از 110،000 درخواست ثبت اختراع هوش مصنوعی را ثبت کرده است تا از این تعداد از ایالات متحده جلوتر بزند. چین قصد دارد تا سال 2030 رهبر جهانی هوش مصنوعی باشد. ایالات متحده و چین در حال تسلط بر فناوری‌های پیشرفته جهان از نسل پنجم اینترنت تا رایانه‌های کوانتومی و هوش مصنوعی هستند. افزایش چشمگیر درخواست‌های ثبت اختراع هوش مصنوعی در چین، دولت ایالات متحده را بر آن داشت تا در اکتبر سال گذشته، تعدادی از شرکت‌های فناوری هوش مصنوعی چین را به لیست سیاه تجارت با آمریکا اضافه کند. این امر دسترسی این شرکت‌های چینی به شرکت‌های پیشرفته آمریکایی در صنایعی چون نیمه‌هادی‌ها و نرم‌افزار را محدود کرده است. هر دو کشور چین و ایالات متحده، پتانسیل فناوری هوش مصنوعی را در کمک به بهبود کارایی اقتصاد خود ازجمله در صنایعی مانند تولید، حمل‌ونقل و توزیع، مراقبت‌های بهداشتی و آموزشی می‌دانند. طبق بررسی شرکت تحقیقاتی iiMedia، سال گذشته، سیستم‌ها و تجهیزات نظارتی، بزرگ‌ترین کاربری نهایی هوش مصنوعی در چین بود که 53.8 درصد از کل برنامه‌های مجهز به هوش مصنوعی را تشکیل می‌داد؛ امور مالی با 15.8 درصد در رتبه دوم مصرف فناوری هوش مصنوعی قرار داشت و پس از آن بازاریابی با 11.6 درصد و حمل‌ونقل با 4.2 درصد قرار گرفتند. ارزش اقتصاد دیجیتال چین در سال 2019 به بیش از 35.8 تریلیون یوآن (5.4 تریلیون دلار آمریکا) رسید که 36.2 درصد تولید ناخالص داخلی این کشور را شامل می‌شد. منبع

یک ژنرال نیروی فضایی ایالات متحده می‌گوید آمریکا باید روابط خود را با متحدان تقویت کند، زیرا فضا اکنون به یک مکان رقابتی تبدیل شده است. روز سه‌شنبه گذشته چین در مرکز فضایی Wenchang موشک Long March-5 را به فضا پرتاب کرد که حامل کاوشگر ماه Chang’e-5 بود. رقابت بین چین و ایالات متحده در اکتشافات فضایی به حدی رسیده است که یک ژنرال آمریکایی معتقد است چین تهدیدی است که حتی می‌تواند مانع دسترسی آمریکا به فضا شود. فقط چند روز پس از آغاز اولین مأموریت فضایی پکن در ماه، جان ریموند، ژنرال نیروی فضایی ایالات متحده گفت که آمریکا باید روابط خود را با متحدانش تقویت کند تا به مقابله با تهدیدات چین و روسیه در فضا بپردازد. اظهارات ریموند در حالی بود که رئیس اداره فضایی چین گفت این کشور کاوشگرهای بیشتری را به سمت ماه ارسال خواهد کرد و از کشورهای دیگر دعوت می‌کند به چین بپیوندند. رقابت فضایی چین و آمریکا پس از آن شدت گرفت که موشک Long March-5 که حامل فضاپیمای ماه‌نوردی Chang’e-5 بود صبح روز سه‌شنبه به فضا ارسال شد. این فضاپیمای 8 تنی شامل چهار بخش است که برای بازگرداندن نمونه‌های ماه به زمین طراحی شده‌اند. این برای اولین بار در بیش از 40 سال اخیر است که چنین فضاپیمایی به آسمان ارسال می‌شود. اگر این مأموریت موفقیت‌آمیز باشد، چین را به سومین کشوری تبدیل می‌کند که پس از آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی سابق نمونه‌های ماه را بازیابی کرده است؛ اما جاه‌طلبی‌های فضایی چین در اینجا متوقف نمی‌شود. ژو هونگلیانگ Xu Hongliang، دبیرکل سازمان ملی فضایی چین، روز چهارشنبه گفت که مأموریت‌های Chang’e-5 بیشتر خواهد شد و چین قصد دارد یک ایستگاه تحقیقاتی بین‌المللی روی ماه بسازد. وی گفت: ما همکاری‌های بین‌المللی گسترده‌ای را در مأموریت‌های اکتشافی ماه و مریخ انجام داده‌ایم و از آژانس‌های فضایی بین‌المللی برای شرکت در همکاری‌های آینده اکتشاف ماه استقبال می‌کنیم. او همچنین گفت که چین قصد دارد اجرام آسمانی کوچک را کشف، نمونه‌هایی از مریخ را بازیابی و از کنار سیاره مشتری عبور ‌کند و دوباره بر‌گردد. چین دهه‌ها است که به دنبال ساخت یک ایستگاه فضایی برای خود به عنوان جایگزینی برای ایستگاه فضایی بین‌المللی است. چین به بهانه نگرانی‌های امنیتی توسط ایالات متحده از ایستگاه فضایی بین‌المللی کنار گذاشته شده است. با وجودی که تحلیلگران همچنان معتقدند که ایالات متحده در برنامه‌ها، فعالیت‌ها و فناوری‌های هوافضایی بسیار جلوتر از سایر کشورها است، اما مقامات آمریکایی می‌گویند چین و روسیه رفتارهای تهدیدآمیز در مورد فضا نشان داده‌اند. ریموند به حادثه‌ای در سال 2007 که چین یک ماهواره آمریکایی را مورد اصابت قرار داده و منهدم کرد، اشاره کرد. وی معتقد است که فضا در سال 1991 یک مکان آرام بوده است، اما اکنون یک مکان پرتنش و رقابتی شده است.  چین و روسیه باعث این تغییر در این محیط استراتژیک شدند. این دو کشور به دنبال جلوگیری از دسترسی ایالات متحده به فضا هستند و آنها در حال توسعه توانایی‌هایی هستند که مزیت ایالات متحده را پشت سر بگذارند. منبع

جمهوری خلق چین سال‌هاست که در حوزه تولید و ساخت انواع هواپیماهای سرنشین‌دار و بدون سرنشین وارد شده و تقریبا از همان سال‌های اولیه تشکیل نیروی هوایی و بخش صنایع هوایی مقامات در پکن به فکر توسعه توانایی بومی در این مسیر بودند. شاید بتوان اولین طرح موفق برای تولید جنگنده در چین را که در جهان معروف شده و موفقیت‌های صادراتی بسیاری را نیز نصیب چین کرد، مربوط به جنگنده F-7 است. این طرح در حقیقت کپی جنگنده معروف میگ 21 ساخت شوروی سابق بود که در زمان گرم بودن روابط دو غول جهان کمونیسم توسعه پیدا کرد. بعد از بهم ریختن روابط دو کشور در اواسط جنگ سرد و حتی رفتن تا مرحله درگیری‌های مرزی و جنگ تمام عیار و با قطع روابط دو طرف، چین عملا در یک فضای ایزوله قرار گرفت و صرفا با دانش بدست آمده از شوروی به تولید جنگنده اف 7 پرداخت. چین در دهه 1960 و 1970 میلادی با بحث انقلاب فرهنگی رو به رو بود و در کنار آن قطع روابط با شوروی باعث شد که اصولا بحث توسعه فناوری‌های هوایی خصوصا در بخش موتور به طور کلی متوقف شود. در سال 1977 میلادی و با آغاز روابط گرم بین چین و بلوک غرب، چینی‌‎ها برنامه جدیدی را برای توسعه هواپیماهای رزمی آغاز کردند. کشورهای غربی و حتی آمریکا تزریق انواع زیر سیستم‌ها و سامانه‌ها را به چین آغاز کردند تا این شریک جدید را به یک رقیب قوی‌تر در مقابل شوروی بدل کنند. در آن دوره چینی‌ها بیشتر به دنبال توسعه برنامه‌هایی مثل جنگنده اف 7 با قطعات غربی بودند؛ اما در این دوره چینی‌ها اولین قدم برای توسعه یک موتور توربوفن را آغاز کردند. چین برای سال‌های 1978 الی 1985 میلادی یک برنامه توسعه در 8 مورد خاص را تعریف کردند که یکی از آنها توسعه یک موتور توربوفن با نسبت رانش به وزن بالا موسوم به WS-6 بود. چینی‌ها این پروژه را تا سال 1986 ادامه دادند و به دلیل عدم رسیدن به نتیجه‌ای خاص آن را رها کردند. در انتهای دهه 1980 هم با پیش آمدن ماجرای سرکوب اعتراضات در میدان تیان آن من و قطع روابط غرب با چین، در حوزه نظامی کارها در این بخش برای مدتی متوقف شد. در این دوره صرفا چین در بخش موتور موفق شد امتیاز تولید تحت لیسانس موتور RB.168 Mk.202 ساخت انگلستان را دریافت کند که به نام WS-9 در این کشور تولید شده و برای جنگنده بمب افکن‎‌های JH-7 به کار رفت. فروپاشی شوروی و شانس جدید چین در سال 1991 میلادی اما حادثه مهمی در صحنه ژئوپولوتیک جهان رخ داد که کمک جدیدی به صنایع دفاعی چین کرد. با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی و روی کار آمدن دولت فدارسیون روسیه روابط سرد دو طرف تبدیل به یک روابط بسیار گرم و سطح بالا شد. چین که به تازگی در حال تجربه نتایج یک رشد اقتصادی بود، پول کافی برای خریدهای نظامی در اختیار داشت و از طرفی روسیه با مشکلات مالی رو به رو بود و البته سلاح و فناوری‌های نظامی برای ارائه داشت؛ این ترکیب باعث سرازیر شدن تسلیحات روسی به چین شد. اما چینی‌ها صرفا به واردات از روسیه بسنده نکرده و با قدرت و سرمایه‎گذاری بالا توسعه موتورهای هوایی را در دستور کار قرار دادند. چینی‌ها با توسعه برنامه‌های نظامی در بخش هوایی، بحث تولید موتور را با جدیت بیشتری دنبال کرده و یکی از اولین طرح‌‎های موفقیت آمیز آنها در این حوزه WS-10 بود؛ این موتور نیز اما داستانی جالب دارد. در بخش‌های قبلی به یکی از اولین تلاش‌های چین در خصوص توسعه موتورهای هوایی و طرح ناموفق WS-6 اشاره شد که در سال 1986 متوقف شد. این طرح بر اساس موتورهای غربی سری F101 ساخت جنرال الکتریک و موتور CFM56 که یک طرح مشترک بین فرانسه و آمریکا بود، توسعه پیدا کرده است. چینی‌ها در سری جدید و با درس‌های گرفته شده و شکست آن برنامه، این بار تلاش‎ها برای توسعه موتور جدید را آغاز کرده و در نهایت به WS10 رسیدند. این موتور توربوفن جدید در حال حاضر ستون فقرات موتور جنگنده‎های چینی مثل J-10C ، J-11B ، J-15 و J-16 است. اما مشکلات چینی‎ها در اینجا آغاز شد؛ در ابتدا و در زمان توسعه این موتور، گزارش‎های مختلفی در خصوص کیفیت و عمر این موتورها منتشر شد. در حالی که برای نمونه موتور روسی سری AL-31 که نسل‌های اولیه سری J-10 یا J-11 را از نظر نیرو تامین می‌کرد، عمری در حدود 3000 ساعت داشت و عمر مدل‌های اولیه مدل چینی در حدود 800 ساعت بود. چینی‌ها با افزایش بحث کنترل کیفیت در زمان تولید و البته توسعه فناوری‌ها در بحث تیغه‌های کمپروسور موتور به شیوه تک کریستالی موفق شدند این رقم را به عدد 1500 رسانده و این موتور را وارد فاز تولید انبوه کنند. البته همچنان موتورهای چینی در بحث اطمینان پذیری، عمر پروازی و مصرف سوخت به نوعی از رقبای روسی، اروپایی و آمریکایی خود عقب‌تر هستند. مدل‌های جدیدتر چینی نیز در سال‌های اخیر مثل گونه‌های جدید WS-10 یا سری WS-13 برای هواپیماهای FC-1 و J-31 و یا طرح WS-15 برای جنگنده‌های نسل پنجم J-20  و WS-20 برای هواپیمای ترابری Y-20 نیز طراحی و ساخته شده‌اند، اما بخشی از مشکلات پایه‌ای همچنان در مقایسه با رقبای خارجی پا برجا است. این مسئله نیز چندی پیش در گزارشی که در سایت خبری تحلیلی «چین نگار» به نقل از یک اندیشکده انگلیسی منتشر شده بود، مورد اشاره قرار گرفت که چین با وجود همه پیشرفت‌ها در بخش هوایی و حتی پیشی گرفتن از روسیه، هنوز در بخش هوایی دچار مشکلاتی است. مشکل اصلی در حوزه موتور چیست؟ در اینجا شاید این سوال پیش بیاید که اصولا مشکل و پیچیدگی در خصوص توسعه موتور جت چیست؟ برای پاسخ به این سوال باید به یک سری از مسائل اشاره کرد؛ فناوری موتورهای جت تقریبا از اواخر جنگ جهانی دوم به صورت عملیاتی وارد میدان شده و عمری بیش از 70 سال دارند. در این سال‌ها اسرار مربوط به این فناوری از جمله مهم‌ترین اسرار کشورهای سازنده بوده است. کشورهایی مثل آمریکا یا شوروی سابق سال‌ها هزینه‌های بسیار سنگین را در حوزه تحقیق و توسعه برای موتورهای هوایی هزینه کردند و

اگرچه هنوز هیچ تاریخ دقیقی برای کلید خوردن پروژه اعلام نشده، اما «بانک مردم چین» احتمالا نخستین بانک مرکزی جهان باشد که نسخه‌ای دیجیتالی از پول خود، یعنی یوان، تولید می‌کند تا قادر به هم‌گام ماندن با اقتصادی که به سرعت دیجیتالی می‌شود باشد.

هواپیمای ترابری چینی Y-20 برای اولین بار با موتورهای بومی به پرواز درآمد. این هواپیمای ترابری جت ساخت چین که بر پایه و با الهام‌گیری از ایلوشین 76 روسی ساخته شده، پیش از این از موتورهای روسی سری D 30 برای تامین قدرت این هواپیماها استفاده می‌‌شد و در حال حاضر و نصب 4 موتور چینی سری WS 20 با توجه به قدرت بیشتر این موتورها، پرنده مورد نظر می‌‎تواند با مصرف سوخت کمتر بارهای سنگین‌تری را در مسافت‌های بیشتری با خود حمل کند. این موتور توربوفن چینی سال‌هاست که در مسیر توسعه و تکمیل قرار دارد و چندین تصویر پیش از این آزمایش‌های آن‌ها بر روی هواپیماهای روسی ایلوشین 76 که در خدمت چین قرار دارد، منتشر شده بود. این موتور به نسبت سری دی 30 اندازه بزرگتری دارد و بر اساس موتورهای سری WS10 توسعه پیدا کرده که هم اکنون بر روی برخی از جنگنده‌های چینی نصب شده است. موتور WS 20 توسط شرکت چینی Shenyang طراحی و ساخته شده است. در سال‌های اخیر چین تلاش گسترده‌ای را برای توسعه صنایع هوایی خود به خرج داده و یکی از بخش‌های مهم و به نوعی گلوگاهی برای فناوری هوایی این کشور حوزه موتورها بوده است. چندی قبل نیز در سایت خبری تحلیلی «چین نگار» در مطلبی با استناد به گزارش یک اندیشکده انگلیسی به این موضوع اشاره شده بود که چینی در اکثر مولفه‌های فناوری هوایی، روسیه را پشت سر گذاشته‌اند که البته این مسئله هنوز در بخش موتورهای هوایی محقق نشده است. البته با وضعیت فعلی و هزینه‌های انجام شده توسط چین به نظر می‌رسد در دهه آینده میلادی شاهد عبور چین از این مسئله و تبدیل شدن آن به یک کشور کاملا مستقل در حوزه هوایی باشیم.

چین پهپاد جدیدی با سوخت برقی ساخته که می‌تواند کارهای متنوع مانند حمل بار، تدارکات سریع، عملیات‌های اضطراری نجات پزشکی و آتش‌نشانی را انجام دهد. این پهپاد چینی که می‌تواند تا 100 کیلوگرم بار حمل کند، توسط شرکت فناوری هواپیمایی Fengfei در شانگهای ساخته شده است. حداکثر وزن این پهپاد هنگام پرواز، 400 کیلوگرم با احتساب حمل بار تا 100 کیلوگرم است. شرکت فناوری هواپیمایی Fengfei، این هواپیمای بدون سرنشین را v400 Albatross نام‌گذاری کرده است. این پهپاد، اولین پرواز خود را در نوامبر سال 2019 انجام داد و اولین بار در کنفرانس جهانی وسایل نقلیه هوایی بدون سرنشین World UAV در سپتامبر سال جاری به نمایش درآمد. پس از به‌روزرسانی مداوم و تغییرات اندک در مدل v400، این پهپاد چندین آزمایش پرواز را در شرق چین انجام داده و مقدار زمان پرواز و داده‌های جمع‌آوری‌شده، به سازنده اطمینان داده که می‌تواند آینده موفقی داشته باشد. حداکثر برد این پهپاد، 300 کیلومتر با بار کامل و حداکثر برد آن 1000 کیلومتر برای نسخه هیبریدی است. v400 Albatross برای سناریوهایی مانند حمل‌ونقل کالا، تدارکات سریع، امداد و نجات پزشکی و اورژانس آتش‌نشانی استفاده خواهد شد و شرکت Fengfei امیدوار است که نقش زیادی در بخش حمل‌ونقل داشته باشد. شرکت فناوری هواپیمایی Fengfei، یک شرکت فناوری است که در تحقیق و توسعه و ساخت وسایل نقلیه خودران تخصص دارد. دفتر مرکزی این شرکت در شانگهای قرار دارد و مراکز تحقیق و توسعه در مونیخ، شنژن و آلمان دارد. این شرکت در حال حاضر، طراحی انواع محصولات در زمینه هواپیماهای برخاست و فرود عمودی الکتریکی، از جمله هواپیماهای لجستیکی «هوشمند» در مقیاس بزرگ، هواپیماهای اضطراری آتش «هوشمند» و هواپیماهای سرنشین‌دار خودران را به پایان رسانده است. منبع